ภารกิจยอมคนจนเสียตัวตน ในโลกของความสัมพันธ์
เคยไหม เวลาที่มีคนขอให้ช่วย สมองมันสั่ง ให้รับคำทันที ทั้งที่งานตัวเองก็ท่วมหัวอยู่แล้ว พอวางสายหรือแยกตัวออกมา ความเครียด ก็ลอยขึ้นมาจุกที่หน้าอก นี่ไม่ใช่แค่ความสุภาพ แต่นักจิตวิทยาเรียกมันว่า "การตอบสนองแบบประจบประแจง" (Fawning) ซึ่งมันฝังรากอยู่ใน สมองส่วนลึก ของเรา อย่างน่าเหลือเชื่อ
กลไกการเอาตัวรอดที่สี่ เมื่อสู้ไม่ได้หนีไม่พ้น
ที่ผ่านมาเราเข้าใจว่า เมื่อมนุษย์เจอภัยคุกคาม เราจะมี 3 ทางเลือก คือ สู้ (Fight), หนี (Flight), หรือหยุดนิ่ง (Freeze) แต่นักบำบัดค้นพบอีกมุมหนึ่ง นั่นคือการ ประจบประแจง (Fawn) ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่ฉลาดมาก
ลักษณะเด่นของอาการนี้คือ:- พยายามทำให้ตัวเองมีประโยชน์ ทั้งที่ไม่ได้ถูกขอ
- ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว เพื่อรักษาบรรยากาศให้สงบ
- เป็นคนเออออห่อหมก เพราะกลัวโดนเกลียด
- ระแวงความรู้สึกคนอื่น ตลอดเวลา
รากเหง้าจากวัยเด็ก ในบ้านที่ตึงเครียด
กลไกนี้ถูกสร้างขึ้น แต่มันถูกหล่อหลอมจากอดีต ลองคิดถึงคนที่เติบโตมา ในครอบครัวที่อารมณ์แปรปรวน เด็กคนนั้นจะเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าทางที่ ง่ายที่สุดในการผ่านแต่ละวัน คือการ "อย่าสร้างปัญหา" ต้องไม่ทำให้ใครกังวล จนสุดท้าย สิทธิในการพูดว่าไม่หายไป และเมื่อเวลาผ่านไป นิสัยนี้ก็ติดตัวมาจนโต
ออกซิโทซินตัวร้าย ที่ทำให้เราปฏิเสธคนไม่เป็น
หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ พิสูจน์แล้วว่า ร่างกายของเราตอบสนองด้วยเคมีบางอย่าง ที่ชื่อว่า ออกซิโทซิน (Oxytocin) หรือฮอร์โมนแห่งความผูกพัน ในสภาวะกดดัน เราจะเลือกสร้างพันธมิตร แทนที่จะปฏิเสธ นี่คือแผนการลับของสมอง แต่ผลข้างเคียงคือเราจะ ไม่กล้าปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง
การกลับมาเป็นตัวเอง เพื่อชีวิตที่สมดุล
การเข้าใจอาการ Fawning คือก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลง เราต้องอนุญาตให้ตัวเองเห็นต่าง การช่วยเหลือผู้อื่นไม่ได้แปลว่า เราต้องสละสิทธิ์ของตัวเองทั้งหมด อ่านบทความนี้ ลองเริ่มจากเรื่องเล็กๆ แล้วคุณจะพบว่า มิตรภาพที่ยั่งยืน ไม่ได้มาจากการประจบประแจง อย่างแท้จริง